เฉพาะกิจ *** เรื่องส่วนตัวของ จขบ.น่ะ ผ่านมาเฉยๆไม่ต้องอ่านหรอกนะ- -*

เออ..กุอ่านมาแล้วนะ กุว่าจะอัพพอดี แต่ตอนแรกก็เปลี่ยนใจไปแล้ว

เพราะกุก็ไม่ได้มีความสุขพอจะมาอัพอะไรดี๊ด๊าได้อะนะ

กุอ่านมาแล้ว.....เมิงบอกให้กุไปคิดก่อนคืนนึง แต่กุรู้แล้วแหละ ตั้งแต่คุยกะเมิงเมื่อคืนแล้ว

ดูไร้สติมากที่ไปพูดกะเมิงแบบนั้น ที่กุไม่คิดก่อนคืนนึง เพราะเมื่อคืนคิดไปแล้ว....

แต่ก็บางเรื่องที่เมิงพูดก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน...

บางเรื่องกุก็ยังมีเถียงเมิงนิดหน่อย ก็ชี้แจงให้รู้อะ ก็แล้วแต่ว่าเมิงจะคิดว่ายังไง

แต่ว่าก็ยอมรับผิดนะ ก็กุก็ผิดจริงๆ แต่ยิ่งอ่านความรู้สึกของเมิง กุยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น แล้วก็รู้มากขึ้น ว่ากุสันดานเป็นแบบนี้เองเหรอ.....

ที่กุมาอัพนี่เพราะกุรู้สึกไม่ดีอย่างแรง ไม่ได้จะบอกว่าเมิงทำกุเสียใจนะ

เพราะมันสมควรแล้วที่จะรู้สึกแบบนี้บ้าง

ตอนนี้ก็รู้เลยว่า กุนี่ไม่เคยเสียสละ ไม่เคยรู้สึกถึงความรู้สึกจริงๆของเมิงเลยซักนิด

กุไม่ขอให้ใครมาเข้าใจความรู้สึกของกุอีกแล้ว เพราะกุยังไม่เข้าใจความรู้สึกของเมิงเลย

กูจำได้ว่าเมิงเคยพูดกับกูเมื่อนานชาติมาแล้ว ว่าเมิงคิดว่ากุเป็นคนที่แคร์ความรู้สึกคนอื่น 

เมิงจำได้เปล่าไม่รู้ เพราะมันนานมากแล้ว


ตอนนั้นกูก็ดีใจ ว่าอย่างน้อยก็มีดีในสายตาเพื่อนซักคน

แต่ตอนนี้กุรู้สึกว่ามันไม่ใช่แล้ว เพราะกุทำให้เมิงต้องเปลี่ยนความคิดจากตอนนั้นไปนานแล้วสิ
ตอนนี้กูคงดูแย่มากในสายตาเมิง

กุรู้สึกเสียใจว่า ตอนนี้ไม่เหลือข้อดีนั้นให้เมิงหรือใครรู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว

กุไม่ได้จะว่าเมิงหรอกนะว่า อัพอย่างนี้ แม่ ง โคตรเสียใจเลย รึอะไร

แล้วมาเรียกร้องความเห็นใจอะไรจากเมิงหรือใคร กุแค่อยากจะบอกว่าความรู้สึกตอนนี้

ไม่ได้โมโห โกรธอะไรเมิง แต่กุรู้สึกแล้ว ว่าสันดานกุมันเหี้ ย กว่าที่คิดอีก....

เมื่อไม่นานมานี้กุก็เริ่มรู้สึกว่ากุเนี่ย ไม่ค่อยมีคนอยากมายุ่งเท่าไหร่นัก

เคยคิดแค่ว่า เพราะอะไรวะ.... ก็ได้รู้จากเมิงแล้วไงตอนนี้

เมิงอดทนกับกุมามากจริงๆ เท่าที่อ่านดู....เป็นคนอื่นมันคงด่าแถมจะเลิกคบกูไปแล้ว

คนเห็นแก่ตัวมันเป็นอะไรที่สังคมรังเกียจในความคิดกุมาก แต่กุดันมาเป็นซะเอง มันก็น่าชวนให้คิดเหมือนกันแหละ ว่าแบบนี้จะมีใครอยากยุ่งกะกุอยู่ได้ยังไงล่ะ...ใช่มะ

กุร่ำพูดกะเมิง กับคนอื่นๆ ว่าไม่ชอบคนเห็นแก่ตัว....

สุดท้ายมารู้ว่าเราเองก็เป็นเหมือนกัน แล้วอย่างนี้จะไปว่าใครได้....

กุไม่ย้อนดูตัวเองเอง....

บอกตรงๆตอนนี้ไม่รู้จะสู้หน้าเมิงยังไง

เพราะกูไม่รู้ว่าตอนนี้เมิงยังอยากจะเป็นเพื่อนกับกูมั้ย..

ไม่ได้กวนตีนนะ กุคิดจริงๆ ไม่ใช่เพราะอ่านดูแล้วรู้สึกว่าเมิงรับกูไม่ได้นะ

แต่เป็นเพราะความรู้สึกกูตอนนี้ กุรับตัวเองไม่ได้มากกว่า

ย้ำจริงจังว่ากุไม่ได้ต้องการคำปลอบใจ ตอนนี้มันไม่สมควรได้รับเลย และก็ไม่หวังจะได้รับ

ก็แค่อยากบอกความรู้สึกตอนนี้เท่านั้น

กุก็ไม่เคยพูดอะไรตรงๆแบบนี้ แต่ตอนนี้มันต้องพูดบ้าง

กุว่าที่มาอัพให้กุเห็นก็ดีแล้ว ขืนเถียงกันในเอ็ม มีหวังกุก็พูดจาไม่คิดอีกแหง

ที่ผ่านมาพูดมากมาตลอด ได้ฟังคนอื่นพูดบ้างก็ดี....

เรื่องกระต่าย กุช็อคนิดหน่อยว่าจะต่างคนต่างเลี้ยง ไม่ใช่เพราะอะไรหรอกนะ

แต่มันดูเหมือนจะตัดขาดเลย กุพูดตรงกับใจได้แค่ตอนพิมพ์เท่านั้น ต่อหน้ากูไม่กล้าพูด...

ยอมรับว่าต่อหน้าคนอื่นกุไม่กล้าพูดความรู้สึกจริงๆออกไปได้

แต่ถ้าในนี้ กุบอกได้เลยว่า กุคิดไปโน่นเลยว่า ต่างคนต่างเลี้ยง มันเหมือนเมิงไม่อยากยุ่งรึทำอะไรร่วมกะกุอีกแล้วยังไงไม่รู้....

เพราะตอนที่ยังไม่อ่านที่เมิงอัพ กุคุยกันว่าถ้าสัปดาห์ไหนเป็นแบบนี้อีก ก็ให้แยกกันเอากลับ แต่เมิงก็ไม่มีกรง

กุก็เลยคิดจะยอมซื้อกรงแล้วเอากลับมาหมดไว้ที่กุก่อน จริงๆแม่กุบอกงี้เอง เพราะเค้าได้ยินกุคุยกันอะ

จริงๆมันก็ไม่ค่อยมีที่ทางพอ แต่แม่กุไม่อยากให้ทะเลาะกันเรื่องกระต่าย

แม่กุคงเข้าใจไม่หมด..เพราะเอาจริงๆมันไม่ใช่เพราะกระต่ายหรอก เพราะกุน่ะแหละ

พอเมิงพูดว่า ต่างคนต่างเลี้ยง

กุรู้สึกผิดไปเต็มๆ เพราะตอนที่เราเริ่มคิดจะเลี้ยงมัน ก็คิดด้วยกันแท้ๆ

แต่กุแสดงออกเหมือนไม่อดทนกะมันเอง ทำให้เมิงคิดออกมาแบบนี้...

 

เฮ้ย.... 

 

หลังจากนี้กุยังสามารถคุยกะเมิงได้เหมือนเดิมรึเปล่า

กุคิดอย่างนี้จริงๆ ไม่ได้กวนตีนรึเรียกร้องอะไรจากเมิง

ตอนที่กุโมโหตอนคุยเอ็มกะเมิง กุก็รู้ว่ากุโมโหจริงๆ คืนที่คุยกะเมิงเสร็จ กุถึงมานอนคิดได้...

กุไม่คิดให้ดีก่อนจะไปพูดกับเมิง มันเลยต้องเป็นแบบนี้...

บวกกับที่กุเหี้ ย กะเมิงมาตลอด เลยต้องเป็นแบบนี้

ไม่รู้เมิงจะหายโกรธกุรึเปล่า แต่กุเข้าใจที่เมิงเขียนมา ว่าเมิงยังมีเหตุผลมากกว่ากุ

แต่กุกลับพูดไม่คิดกะเมิง คุยเอ็มเสร็จยังมีหน้ามาแอบเคืองเมิงอีก....

ใครต้องเคีองใครกันแน่ แม่ ง

กว่าจะคิดอะไรๆได้....

ก็อยากให้รู้ไว้ว่ารู้ตัวแล้วว่าทำอะไรไปบ้าง ที่ผ่านมาเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เริ่มเหี้ ย กับเมิง

แต่เมิงก็ต้องทนกะกุมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มันคงนานมาก

ขอโทษที่ทำให้รู้สึกไม่ดีมาตลอด

ถ้านี่ทำให้เข้าใจกันมากขึ้นก็ดี เหมือนตอนที่เคลียร์กับเรียว...

กุไม่มีหน้ามาโมโหได้หรอก กุไม่โมโหเมิงเลยตอนนี้ แต่กุกังวลที่จะไปเผชิญหน้ากับเมิง

จะเป็นยังไง ก็กุทำเรื่องเหี้ ย ใส่เมิงมาตลอด

กุอาจจะไม่เคยพูดอะไรตรงๆกะเมิงเลย

(ถ้าเมิงถามกุต่อหน้ากุก็ไม่กล้าพูดขนาดนี้หรอก  ก็ไม่กล้าพูดอะ บอกตรงๆ)

 

ในสายตาเมิงตอนนี้ กุอาจจะไม่มีอะไรดีอีกแล้ว กุคงไม่ดีเท่าใครที่เมิงเคยเจอ

แต่กุแค่อยากจะบอกว่า กุรู้แล้วว่ากุทำเหี้ ย กะเมิงจริงๆ

ถึงอย่างนั้นกุก็ยังอยากเป็นหนึ่งในเพื่อนของเมิงอยู่ดี

แต่ตอนนี้รู้สึกว่ากุจะไปเจอเมิงแล้วจะทำหน้ายังไง เพราะกุไม่รู้ว่านิสัยของกุมันยังรับได้สำหรับเมิงรึเปล่า

(เฮ้ย นี่กุไม่ได้ประชดรึเรียกร้องอะไรจริงๆนะ แค่กุรู้สึกอย่างนี้ กุก็พูดออกมาเฉยๆ)

ที่เมิงอัพ กุเข้าใจแล้วนะ...

ขอโทษที่ทำให้รู้สึกไม่ดีในทุกเรื่อง แล้วก็ทำตัวมีปัญหามาตลอด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เรื่องวันเกิด

เดี๋ยวจะอัพขอบคุณอย่างจริงจัง

ดีใจจริงๆที่ยังจำได้ ถึงจะเป็นแค่คำพูดรึข้อความ ก็ดีใจ

ขอบคุณมากที่ยังคิดถึง

Comment

Comment:

Tweet

เอาจริงๆ เมิงก็ไม่ต้องไปคิดให้มันมากนักเรื่องที่กุจะคุยกับเมิงรึเปล่า ถ้าเมิงได้ไปอ่านคอมเม้นท์ของกุในบล็อคกุอีกทีเมิงจะเข้าใจ

คิดว่ากุเป็นเพื่อนกับเมิงมากี่ปี
เรื่องโกรธเรื่องโมโหทะเลาะกัน ต่อให้ไม่ใช่คนที่เป็นเพื่อนกัน เป็นพอ่แม่กับลูก หรือคนเป็นแฟนกัน มันก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น

ที่กุโกรธในเอ็มวันนั้น เพราะกุคิดว่า "ตกลงเมิงคิดว่ากุเป็นคนยังไงกันแน่" ชั่วขณะหนึ่งมันทำให้กุรู้สึกว่าทุกอย่างที่กุทำมันสูญเปล่า กุเลยพูดอะไรไม่ออก

ถึงเมิงจะทะเลาะกับกุครั้งนี้มันก็ไม่ได้หมายความว่า มุมมองที่กุมีต่อเมิงมันจะต้องเปลี่ยนไป ถ้ากุจะตัดสินเมิงแค่นั้น... ก็เท่ากับว่ากุเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของโลก

แค่ทะเลาะกันมันไม่ได้ทำให้อะไรดีๆที่เมิงมีหายไปเพราะเรื่องที่เกิดครั้งนี้สาเหตุมันไม่ได้มาจากการที่มีใครคนใดคนหนึ่งเกิดเสี้ยนเหี้ ยเกินลิมิตปกติ แต่มันเกิดจากการที่เข้าใจอะไรหลายๆอย่างไม่ตรงกัน แล้วต่างคนต่างก็แสดงความคิดเห็นของตัวเองมันก็เท่านั้น

คนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตกุรวมทั้งตัวกุเองมันก็ไม่ได้มีดีอะไรไปกว่าใคร เพราะกุเชื่อว่าต่างคนต่างก็ต้องมีความเหี้ ยอยู่ในตัวกันทั้งนั้น

ที่กุออกมาพูดขนาดนี้ไม่ใช่ว่ากุต้องการจะทำให้เมิงต้องกังวลกับการจะเจอหน้ากุ แต่ที่กุพูดเพราะกุต้องการให้ทุกอย่างมันกลับไปเข้าที่เข้าทาง กุถึงได้บอกว่าถ้ามีอะไรไม่ถูกไม่ใช่ก็แย้งเพราะกุก็จะได้รู้ว่ากุควรปรับอะไรในเมื่อกุส่งสัญญาณให้เมิงปรับไปแล้ว

มันก็ไม่ต่างจากกรณีกระต่ายหรอก
สุขบ้างทุกข์บ้างปนๆกันไป จะให้สุขตลอดก็เป็นไปไม่ได้ จะให้ทุกข์ตลอดก็ใช่เรื่อง

ที่กุบอกว่าต่างคนต่างเลี้ยงไปเลยไม่ใช่ต้องการตัดขาดจากเมิง สิ่งที่กุจะตัดจริงๆคิอปัญหายืดเยื้อที่มันจะตามมาถ้ายังคงเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ทั้งปัญหาด้วยกันเอง ปัญหากับที่บ้านและอะไรอีกสารพัดกุเลยคิดว่าถ้ามันจัดการไม่ได้ก็คงต้องเป็นไปตามนั้น

เรื่องกุยังอยากจะคุยกับเมิงอีกหรือไม่ ย้ำอีกครั้งว่าอ่านคอมเม้นท์กุในบล็อคกุแล้วเมิงจะเข้าใจเอง